rouwWat
Een rouwperiode komt heel vaak voor na de geboorte van een kind. Pakweg 60% van de moeders worstelt in meer of mindere mate met gevoelens als twijfel, angst, oververantwoordelijkheid, verdriet, onzekerheid, boosheid, slaapproblemen, zware vermoeidheid, neerslachtigheid, een gevoel van isolement en verlies van richting. Ik noem deze periode moederrouw maar ook vaders kunnen ermee te maken krijgen. Het is een rechtstreeks gevolg van het krijgen van een kind en is een reactie op de grote verandering in je leven. De kaarten zijn herschud en je moet door een transformatieperiode. En dit doet pijn. Het is een heel gezond en menselijk proces. Niks om je zorgen over te maken, al kan het je wel heel erg uit je evenwicht brengen. Het is ook belangrijk om ermee aan de slag te gaan en te kijken wat er nu eigenlijk écht aan de hand is.

Symptomen
Vrouwen komen in een rouwproces terecht dat door een aantal fasen gaat, gaande van shock over boosheid naar depressie en uiteindelijk acceptatie (met nog een aantal fasen daartussen). De rouw wordt uitgelokt door een heel scala aan emoties waarmee de kersverse moeder moeilijk kan omgaan. Een greep daaruit:

verward (wat gebeurt er allemaal, waar is mijn lijf naartoe, is dàt nu mijn baby, ik heb een kind en wat nu: iiiiiiii)
onzeker (moet ik nu nog eens borst geven, ik ga hem toch niet overvoeden met die flessen, doe ik het wel goed, ben ik wel een goede moeder)
oververantwoordelijk (ik ben tot het einde van mijn dagen verantwoordelijk voor zijn geluk, boehoehoe)
verloren (ik weet het niet méééééér, waarom huilt hij nu weeeeeeeeer, help!)
droevig om wat je kwijt bent (en dan bedoel ik niet alleen die dikke buik, àlles eigenlijk)
angstig (ik ga haar laten vallen he, ik ga haar vergeten eten te geven, oh nee ze gaat dood gaan he)
verdrietig (ik voel mij zooo alleeeeeeen, waar is iedereeeeen)
oververmoeid (ik weet begot niet hoe ik morgen én gedoucht én op tijd de deur uit ga geraken om naar de schoonmoeder te gaan en van slapen komt al helemaal niks in huis met die tig nachtvoedingen, spreek mij niet van feestjes, seks of bezoek: ik wil gewoon S.L.A.P.E.N., zucht)
down (okee, en dit is voor de rest van mijn leven. What have I done??! Dit komt echt nooit meer goed. En mijn relatie hangt er ook aan, we gaan zeker scheiden, boehoehoehoehoe)
perfectionisch tot in het kwadraat (ik mag géén fouten maken, géén énkele want dan gaat mijn kind dood en ben ik een slechte moeder. Of nee, het kind gaat niet dood maar dan nog ben ik een slechte moeder. Of nee, het huilt dan misschien maar even maar dan ben ik nog altijd een slechte moeder. Kom, geef dat kind een andere moeder)
incompetent (hoe doen die moeders het met twee, drie, vier kinderen? Ik krijg met moeite de ontbijttafel afgeruimd)

Daarnaast zijn er ook fysieke symptomen zoals verwardheid, neerslachtigheid, concentratieproblemen, vermoeidheid, moeilijk kunnen slapen en een gevoel van waardeloosheid.

Begeleiding
Deze periode nodigt je uit tot zelfreflectie en jezelf beter leren kennen. De dip kan uiteraard ook voorkomen los van een bevalling. Klassiekers zijn bijvoorbeeld ook als je stopt met de borstvoeding, wanneer je terug gaat werken of wanneer je iets (je werk) of iemand dierbaar verliest. Het kan makkelijk twee jaar duren eer je terug goede grond onder je voeten voelt. Begeleiding van een therapeut of een psycholoog zijn heel welkom. Het zal je proces versnellen. Medicatie is overbodig en zal wel je gevoelens afvlakken (wil je dat?) maar in essentie niets oplossen. Onthou dat rouw een diep menselijk proces is waar niks mis mee is. Het rouwproces wordt vaak verward met de depressie omdat depressieve gevoelens deel uitmaken zowel de depressie als het rouwproces.

Bij het rouwproces heb je echter nog kleine momenten waarop je een beetje kan genieten. In het begin misschien niet zoveel maar ze zijn er wel. Je wilt je kindje ook niet weg en je kan ook zeggen dat je je kindje graag ziet. Dat is een groot verschil met de postpartum depressie waarbij alles erg zwart is.